ახალი ადამიანების გამოჩენა ცხოვრებაში გარდაუვალი რამ არის, რაც მე ძალიან მახარებს.
ყველაფერი იწყება ეზოში, მერე ბაღი, მერე სკოლა ან სკოლები, მერე უნივერსიტეტი, ჩემ შემთხვევაში კოლეჯიც, კიდევ სხვა წრეები, ინტერნეტი, მოკლედ ბევრი წყაროა საიდანაც მოედინებიან ჩემი ახალი ადამიანები. რა თქმა უნდა მიხარია როცა ეს ახალი ადამიანები განსხვავებულები არიან ერთმანეთისგან, მაგრამ როცა ირგვლივ ბევრი გროვდება მიანც იყოფებიან რაღაც ჯგუფებად დახასიათების მხრივ ან სხვა ფაქტორების გათვალისწინებით.
ამ ბევრი ახალი ადამიანიდან, რატომღაც ჩემთვის გამორჩეულები ხდებიან ისინი, რომლებიც მაწყებინებენ ისეთი მუსიკის მოსმენას, რომელსაც აქამდე არ ვუსმენდი, ან არ ვიცოდი, ან უბრალოდ არ ვაქცევდი ყურადღებას. ისინი მოდიან ჩემს ცხოვრებაში და მოაქვთ თავის მუსიკა, რომელიც მერე ანაბეჭდს ტოვებს ჩემს თავში და როგორც არ უნდა განვითარდეს შემდგომ ჩემი და იმ ახალი ადამიანის ურთიერთობა, ის მაინც იბეჭდება ჩემს წიგნში ამ მუსიკით. არც მსახიობი, არც ფილმი და არც თუნდაც ფერი არ მიტოვებს მოგონებებს.
დღეს შენ გაგიცანი, დაგიახლოვდი და შენი საყვარელი ფერი მწვანეა, როცა ჩვენი ურთიერთობა გაუფერულდება ან სულაც დამთავრდება, ან გადავა “გამარჯობა-ნახვამდის” ეტაპში, წლების მერე მწვანე ფერზე არ გამახსენდები.
მაგრამ თუ შენ დღეს გამიცანი, დაგიახლოვდი და გამუდმებით უსმეს ერთ გამორჩეულ ჯგუფს, მომღერალს ან თუნდაც ერთ სიმღერას, რომლის მოსმენასაც დავიწყებ მეც, წლების მერე და ძალიან დიდი პერიოდით ამ ჯგუფის/მომღერლის/სიმღერის მოსმენის დროს გამახსენდები.
რა თქმა უნდა ყველასთან ასე არ მემართება. მხოლოდ მაშინ განსხვავებული ადამიანები რომ მოდიან ცხოვრებაში, თუნდაც სხვისთვის ჩვეულებრივები, მაგრამ შენთვის ისეთები , თავიდანვე, რომ ეტყობათ, რაღაც განსხვავებულს უსმენენ, რასაც შენ არ აქცევდი ყურადღებას.
მოდიან თავის მუსიკით, ტოვებენ და შემდგომ ყველა ვაგრძელებთ ჩვენს გზას, რომელიც ხშირად გვფანტავს. მაგრამ რჩება მუსიკა და მოგონებები…
p.s. ესეც ერთ-ერთი ჩემი უკვე ძველი ადამიანი/სიმღერა


20 Oct


















