Darling, rather would be a poor woman
Living on the street, no food to eat,
Cause I don’t want no pie
If I have to cry.
Cause it’s over
When you said goodbye!

All at once…
I had it all
But it doesn’t mean anything
Now that you’re gone
From above
Seems I had it all
But it doesn’t mean anything
Since you’re gone

Now I see myself through different eyes,
It’s no surprise!
Being alone will make you realize
When it’s over!
All in love is fair
I should’ve been there,
I should’ve been there,
I should’ve, should’ve.

All at once…
I had it all
But it doesn’t mean anything
Now that you’re gone
From above
Seems I had it all
But it doesn’t mean anything
Since you’re gone

I know I pushed you away
What can I do that will save our love
Take these material things
They don’t mean nothing
It’s you that I want

All at once…
I had it all
But it doesn’t mean anything
Now that you’re gone
From above
Seems I had it all
But it doesn’t mean anything
Since you’re gone
I should’ve been there,
I should’ve been there,
I should’ve, should’ve.

All at once…
I had it all
But it doesn’t mean anything
Now that you’re gone
From above, seems I had it all
But it doesn’t mean anything
Since you’re gone(

ისე ყველაზე კარგი რა უნდა გისურვოს ადამიანმა, გარდა საინტერესო ცხოვრებისა? ყველაზე მეტად ეგ მხვდება ყურში დაბადების დღის თუ დღესასწაულის უაზრო მოლოცვა და სურვილებში.  საინტერესო ცხოვრება ყველასთვის ალბათ ძალიან განსხვავებული რამ არის, ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის ისეთი რამეა რაშიც ბევრი არ მეთანხმება. მაგრამ ვის აქვს საინტერესო ცხოვრება ირგვლივ, ძალიან სამწუხაროა, მაგრამ მგონი არავის, ან მათ მოსწონთ ისეთი რამ რაც ჩემთვის მოსაწყენია, ან ყველა წუწუნებს, რომ რაღაც ახალი უნდა. ამ დროს ყველა ერთნაირად ცხოვრობს. ადამიანები ვერ ბედავენ იმის გაკეთებას რაც უნდათ, აკეთებენ იმას რაც საჭიროა და ძალით იჯერებენ, რომ ეს მათი სურვილი იყო. მერე ცხოვრობენ ამ “სწორი” ცხოვრებით, ერთ დღეს ბეზრდებათ და აღარაფერს აკეთებენ, უბრალოდ დრო გაყავთ და იტანენ თავისივე სურვილების ნანგრევებს. ეს ნანგრევები კი “სწორი” ცხოვრებაა.

ერთი დროს თუ ესმით მათი და ისიც მალე გადის, მერე 50 წლის ასაკში დაჯდებიან გადახედავენ წარსულს და ღრმად ამოისუნთქავენ და გაიფიქრებენ რომ არაფერი არ იყო ისე , როგორც უნდოდათ. მაგრამ სწორი ხომ იყო?!  ყველაზე ცუდი ის არის, რომ ესეთი ადამიანები ზიან და გაძლევენ რჩევებს, თან გიბიძგებენ ისეთივე შეცდომებზე, რაც დაუშვეს თვითონ, მაგრამ ამის აღიარება საკუთარ თავთან არის ძნელი და სხვასთან როგორ აღიარებენ.

მოსაბეზრებელია კლონებში ცხოვრება, მე არ მინდა ვიყო ვინმეს კლონი და ვაკეთებდე ისეთ რამეს რაც მაგათვის არის სწორი. რატომ უნდა ვიცხოვროთ ვიღაცისთვის, როცა შეიძლება ცხოვრება ბედნიერად გაატარო, კმაყოფილი იყო რომ საკუთარი აზრი დაიცავი და არავის მიაქციო ყურადღება.

მოგზაურობა მინდა, ისეთი ქვეყანა სადაც ერთი ნაცნობიც კი არ იქნება, სადაც მხოლოდ ჩემ თავზე ვიქნები დამოკიდებული და გავიცნობ უამრავ საინტერესო ადამიანს და მივხვდები, რომ კლონების გარდა, სამყაროში საკუთარი ცხოვრებით მცხოვრები ხალხიც არსებობს.

რა შუაშია ეს სიმრერა მაგრამ რამოდენიმე დღეა ვერ ვთიშავ, იყოს აქაც :>

დონორთა კლუბი -არასამთავრობო ორგანიზაციაა,რომელიც მუშაობს საქართველოში უანგარო (უგასამრჯელო) დონორობის განვითარება-პოპულარიზაციაზე. დონორთა უფლებებისა და ინტრესების დაცვაზე.

ეს მიზანი ხორცილედება– დონორთა კლუბის ქსელის გასვლით, პემანენტული საგანმანათლებო და პრაქტიკული მუშაობის ჩატარებით,უანგარო დონორობის დანერგვასთან დაკავშირებით,კონტაქტების განვითარებით საერთაშორისო პარტნიორულ ორგანიზაციებთან.
დონორთა კლუბი მუშაობს უანგარო დონორთა მონაცემთა ბაზის შექმნაზე და მის გავითარებაზე.

Donor’s club is nongovernmental organization that works to develop and popularize disinterested donors in Georgia, to guard rights and interests of the donors.
This aim realizes by spreading the net of donor’s club, by holdingthe permanent educational and practical works about inculcating of disinterested donors, by developing the contacts with international partnership organizations.
Donor’s club works to create base of data of disinterested donors and develop it.

ინფორმაცია უანგარო დონორისთვის:

• სისხლის უანგარო დონორობა სისხლის უსაფრთხოების უპირველესი გარანტია.
• თქვენ მიერ გაცემულმა სისხლმა შეიძლება სამი ადამიანის სიცოცხლე იხსნას.
• სისხლის დონორობა არამარტო უსაფრთხო არამედ სასარგებლოცაა ჯანმრთველობისთვის.
• სისხლის დონორი შეიძლება გახდეს ნებისმიერი ჯანმრთელი ადამიანი 18–დან 65 წლამდე.
• განმეორებით დონორობა დასაშვებია მხოლო ორ თვეში ერთხელ.
• სისხლის დონორმა დონაციის ანკეტაში შეტანილ ყველა შეკითხვას გულახდილად უნდა გასცეს პასუხი.
• თუ რომელიმე შეკითხვაზე ან არ ვერ გასცემს პასუხს უმჯობესია სისხლი საერთოდ არ ჩააბაროს.
• ბარდება 250 – 450 მლ სისხლი, რომელიც ჩაბარების შემდეგ მოწმდება ინფექციებზე, განისაზღვრება რეზუსი და ჯგუფი.

სისხლი ჩაბარებისთვის გამოუსადეგარია, თუ:

• თუ პიროვნება დაავადებულია შიდსით, არის ნარკოდამოკიდებული, არის C,D ჰეპატიტის ვირუსის მტარებელი
• გადატანილი აქვს B ჰეპატიტი (წარსულში გადატანილი A ჰეპატიტი პრობლემას არ წარმოადგენს)
• აქვს რაიმე ქრონიკული დაავადება, გან-ბით სასუნთქი და გულ-სისხლძარღვთა სისტების
• ახლო წარსულში გადატანილი აქვს რაიმე ქირურგიული მანიპულაცია
• მათ შორის კბილის ამოღება, მანიკური-პედიკური
• პარიკმახერთან აქვს მიღებული რაიმენაირი კანის დაზიანება
• არის ახალი ნამშობიერები
• აქვს აბორტი გაკეთებული ახლო წარსულში

სისხლის ჩაბარება თბილისში შეგიძლიათ:

სისხლის ჩაბარება ქუთაისში შეგიძლიათ:

• ცხაკაიას ქ.
• ჯავახიშვილის ქ.

უახლესი ინფორმაცია:

ვისაც სურვილი გაქვთ გაიღოთ სისხლი უანგაროდ, გხოვთ მოხვიდეთ 19 აგვისტოს საქართველოს ცენტრალურ სისხლის ბანკში და გაწევრიანდეთ დონორთა კლუბში. რეგულარული დონორობის შემთხვევაში(წელიწადში 2 დონაცია) თქვენ მიიღებთ სისხლის დაზღვევის პაკეტს, საჭიროების შემთხვევაში თქვენ და თქვენი ოჯახის წევრები უზრუნველყოფილი იქნებიან სისხლით და სისხლის პროდუქტებით.

PS: თან იქონიეთ პირადობის მოწმობები
მისამართი: ქავთარაძის 21ა
ტელ: 877100542
857509540

შეუერთდით დონორთა კლუბს Facebook-ზე

ასევე გვერდს: სისხლის ჩაბარება

გაიღეთ სისხლი უანგაროდ ! გადაარჩინეთ სიცოცხლე !

სკოლაში რომ იწყებოდა სასწავლო წელი ეგრევე გვაწერინებდნენ, როგორ გავატარეთ ზაფხული, ალბათ ყველა წერდით. მე ძალიან მიყვარდა ზაფხულზე დაწერა. არდადაგების წინ ყოველთვის ვწერდი სიას, თუ რა უნდა გავაკეთო ზაფხულის განმავლობაში, არდადაგების შემდეგ რომ გადავხედავდი არაფერი არ მქონდა გაკეთებული, იმიტომ რომ ძალიან ვერთობოდი და საქმეებისთვის არ მეცალა. და ვიძახდი, რომ აღარასოდეს დავწერ საზაფხულო გეგმებსთქო. მაგრამ ძველ ჩვევებს ვერ ვეშვები და მაინც ვწერ, თან უფრო მეტს და თან ვფიქრობ, როგორი მრავალფეროვანი ზაფხული მელოდება წინ და რამდენ რამეს გავიგებთქო.

წელსაც ასევე დავწერე ეს გეგმები და მაგიდაზე ხელის დაბრახუნებით ვუბრძანე საკუთარ თავს ყველაფრის შესრულება, მაგრამ ვინ გაცალა?  არ ვიცი გავაკეთებდი თუ არა, მაგრამ მართლა მინდოდა რამოდენიმე პუნქტის შესრულება. ამ ზაფხულმა კი ყველაფერი თავდაყირა დააყენა, არა ზაფხულმა კი არა, მოსკოვმა.

პირველი თვე კარგად გავიდა, ჩემი ლეპტოპი ამოღებულიც არ მქონდა ჩანთიდან და დედაჩემის კომპიუტერთან მაქსიმუმ 10 წუთი თუ ვჩერდებოდი. ძალიან ვეჩვევი ნივთებს და ჩემი ლეპტოპი არის ჩემი საკუთრება, აქ დავწერ პოსტებს, კინოსაც ვუყურებ, ფბ-ზე ვიჯდები მთელი დღე და ტოპ ამბების წაკითხვაში გავიყვან დღეს, და ეს მომწონს. სხვის კომპიუტერზე ამ ყველაფერს ვერ ვაკეტებ.  ჯერ გეგმებს ყურადღებას არ ვაქცევდი, მაინც ახალი ჩამოსული ვიყავი. კლასელები მოვინახულე, ბევრი ვიარე მაღაზიებში, დაჩაზეც კარგად ვგრძნობდი თავს, თან უკვე გაგებული მქონდა სად და რომელ კურსებზე მივიდოდი. და აქ დაიწყო ყველაფერი, საშინელი სიცხეები, გარეთ ვერავინ გადიოდა, თბილისში 40 გრადუსი უფრო ასატანია ვიდრე მოსკოვში. ეს იყო საშინელება, მითუმეტეს ჩემთვის, იმიტომ რომ ვერ ვიტან სიცხეს. მერე გადაიწვა თითქმის მთელი რუსეთი, მოსკოვში საშინელი ბოლი იდგა, ბოლო 5 დღეა არ არის ბოლი და ამოვისუნთქე. მაგრამ ჩავიკეტე სახლში და ისე გავიდა კიდე ორი თვე, როგორც 2 დღე. დაჩაზე აღარ მივდიოდი და მთელი 3 დღე სახლში მარტო ვიყავი. მერე ვიფიქრე თუ დღისით ვერ გავდივარ გარეთ, ღამე მაინც გავალთქო. ეს კიდევ არაუშავს, შაბათ-კვირას ვერთობოდი კლასელებთან ერთად, საცეკვაოდ დავდიოდით. არ გვანან დაბოღმილ რუსებს, ესენიც ჩემსავით დგანან იმ აზრზე, რომ პოლიტიკაზე ყველაზე ნაკლებად უნდა ილაპარაკონ და ამიტომ ძალიან კარგად ვგრძნობდი თავს. მიუხედავად ამისა კვირაში 5 დღე სახლში ჯდომა და 2 დღე ისიც ღამე გასვლა – საშინელებაა.

ეს იყო ჩემი ზაფხული, სკოლაში რომ ვიყო წასასვლელი სექტემბერში, ალბათ ძალიან ვინერვიულებდი, იმაზე თუ რა უნდა დამეწერა ჩემ ზაფხულზე. ზაფხულის ბოლომდე კიდევ 2 კვირაზე მეტია, მაგრამ რომ გადავხედე ამინდის პროგნოზს, მომავალი კვირიდან 15 გრადუსამდე დავარდება ტემპერატურა და ალბათ ასეც გაგრძელდება უკვე.

თუმცა მოსკოვში კიდევ 2 თვე მაქვს წინ და იმედია წვიმები და სიგრილე უშველის მოსკოვს და მეც.  და კარგ ზაფხულზე თუ არა, კარგ შემოდგომაზე მაინც დავწერდი სკოლაში რომ ვიყო წასასვლელი…

ისტორია ნამდვილია, ერთ სვანმა ქალმა მომიყვა.

მე არ ვიცი როგორი ბავშობა მქონდა, არც ის ვიცი როგორ დავარქვა ამ ყველაფერს, ერთი კი  ვიცი რომ ყველაფერი რაც ჩემ თავს ხდებოდა უცნაური იყო. არასოდეს მესმოდა რატომ არ უნდა ვყვარებოდი ისეთ ხალხს რომლისგანაც ველოდი ამას, და რატომ ვუყვარდი ისეთებს,  რომლებსაც უმცირესობა უყვარდათ. ამას ვერც ეხლა ვხვდები, უბრალოდ 40 წლის განმავლობაში  მივეჩვიე, რომ ეს ასე უნდა იყოს.

უმცირესობის მოყვარული ადამიანი კი მამაჩემი იყო, რომლისგანაც მე ვერ ვხედავდი სხვა ადამიანებისადმი სიყვარულს, მხოლოდ სიმკაცრით და ეჭვის თვალით უყურებდა ხალხს. ყველას ეშინოდა მისი და თვალებში არავინ უყურებდა.  მაგრამ ჩემდამი მისი დამოკიდებულება სრულიად განსხვავებული იყო. მე არ ვიყავი ოჯახში ერთადერთი შვილი, არც განსხვავებული ვყოფილვარ არაფრით, იმას თუ არ ჩავთვლით, რომ ჩემი ტყუპის ცალი დაბადების თანავე წაიყვანა ღმერთმა და მის მერე ყოველთვის ვიღაც მაკლია. მამაჩემი კი ამას ავსებდა. ის ყოველთვის მიყვებოდა ისეთ ამბებს, რომელიც არავინ იცოდა.  მასზე უკეთესი მასწავლებელი არასოდეს მყოლია. ყოველთვის მიკვირდა როგორ შეეძლო ერთი შეხედვით ცუდი  ადამიანის  ამოცნობა, რომელსაც არც ეტყობოდა რაიმე ბოროტის. ყველა მამგვანებდა, ამას მეც ვამჩნევდი, ერთი განსხვავება მგონი მისი ნიშანი იყო წარბებ შუა.

ჩემი დამოკიდებულება დედის და დების მიმართ უცნაური იყო, ისეთი არცერთ დედას და შვილს რომ არ მოეწონება. ეს ჩემი ბრალი არ იყო, უბრალოდ ჩემ დარჩენას ჩემი ტყუპი ძმის ყოფნა ერჩივნათ. რაც ეს გავიგე, მის მერე დიდი კედელი აღიმართა ჩვენს შორის, ოჯახის სითბოს კი მხოლოდ მამაჩემი მაგრძნობინებდა. 18 წლამდე გავიზარდე იმ აზრით, რომ ჩემ გვერდით მყავს ადამიანი, რომელმაც ყველაფერი იცის, არაფერი უკვირს და ყოველთვის დამაყენებს სწორ გზაზე.

სიზმრებს იშვიათად ვხედავდი, მაგრამ როდესაც ვნახავდი, აუცილებლად ხდებოდა. ერთ  დღეს მესიზმრა, რომ შავ ანაფორაში ჩაცმული კაცი, რომელსაც მხოლოდ თვალები უჩანდა მიახლოვდებოდა. გამრჭოლი მზერით მიყურებდა, ხელში კი დიდი ჯოხი ეჭირა. მე შეშინებული ხმას ვერ ვიღებდი, მაგრამ ვიცოდი რომ ის არ უნდა მოახლოვებულიყო, ვცდილობდი გაქცევას, მაგრამ ვერ ვინძრეოდი. როდესაც ეს ბოროტი კაცი მომიახლოვდა, ჩამარტყა გულში თავის ჯოხი, უზამრმაზარი შავი ნახვრეტი დატოვა და გაქრა. როდესაც ჩავხედე ნახვრეტში მამაჩემი დავინახე. შეშინებული  წამოვხტი. მაგრამ ირგვლივ არავინ იყო, მე კი უცნური განწყობით წამოვდექი და გავედი ოთახიდან, ყველა შეშფოთებული  მიყურებდა, მეგონა ალბათ გაიგეს ჩემი ყვირილი და ეხლა მკითხავენ რამეს, მაგრამ არავინ არაფერს მეუბნებოდა, უბრალოდ მიყურებდნენ და ზარებს პასუხობდნენ ყოველ 5 წუთში, ყველა რეკავდა და დედას ეკითხებოდა როგორ ხართო, მეუცნაურა ამდენი ადამიანის ყურადღება ასეთ მოკლე ხანში. ირგვლივ ყველაფერი ტრიალებდა, ჯერ სიზმრიდან ბოლომდე გამოფხიზლებული არ ვიყავი, სასტიკად შეშინებულს მამაჩემის ნახვა მინდოდა, იმ დღეს კი მამაჩემი სახლში არ იყო, ბიძაჩემთან იყო წასული სტუმრად.  ელვური სისწრაფით ჩავიცვი და გავვარდი გარეთ, ჩავჯექი პირველივე ტაქსში და სვანეთისკენ გავეშურე . იქ ყველა გვიცნოდა, ყველა ტაქსისტმა ზეპირად იცოდა ჩვენი მისამართები და ყველანაირი კითხვის გარეშე, დაქოქა მძღოლმა მანქანა და გაუდგა გზას. ვიყურებოდი ფანჯრიდან,თვალებზე ცრემლები მომდიოდა და ვიცოდი , რომ რაღაც ცუდი მოხდა.

როდესაც მივუახლოვდით ბიძაჩემის სახლს, გარეთ უამრავი ადამიანი იდგა. გადმოვხტი მანქანიდან, გავიქეცი სახლისკენ. როდესაც კარებს მივუხალოვდი, არ მიშვებდნენ ოთახში შესასვლელად. ვეჭიდავებოდი ხალხს და მაინც შევაღწიე ოთახში და დავინახე, როგორ იწვა უსულო მამაჩემი ოთახის შუაში და ვერ ვიჯერებდი, რომ ეს მართლა ის იყო, მივუახლოვდი, ჯერ კიდევ თბილს და ცრემლი ჰქონდა თვალზე ან მეჩვენებოდა, ვყვიროდი:

-ხალხნო, ცოცხალიაა, ის ჯერ კიდევ ცოცხალიაა !!! უშველეთ, ცოცხალიაა !!!

მინდოდა გამეღვიძებინა, ხელებს ვურტყავდი, მეგონა წამოხტებოდა და მკაცრი თვალებით შემომხედავდა, მაგრამ არ მაცალეს, გამიყვანეს ძალით ოთახიდან. ყველას ვუყვიროდი:

- ეს თქვენ მოკალით მამაჩემი, ეს თქვენი ბრალია, თქვენ უნდა იყოთ მის ადგილას, მამაჩემი არ უნდა მოკვდეს, არ შეიძლება რომ მოკვდეს !!!

ვერ ვიჯერებდი რომ ეს ყველაფერი რეალობა იყო, ვტიროდი, სიბოროტე მავსებდა და ყველას მოკვლა მინდოდა ვინც კი მისამძიმრებდა და მეხუტებოდა, ქალები რომლებიც სვანურად მოთქვამდნენ, კაცები, რომლებიც თავ ჩაღუნულები იდგნენ, ყველა მეზიზღებოდა. ეს არ უნდა მომხდრიყო, მამაჩემს არ უნდა გასჩერებოდა ის ძლიერი გული, რომელიც მე ასე მჭორდებოდა. მას არ უნდა მივეტოვებინა, ის არასოდეს მომექცეოდა ასე.

ჩემი ისტერიული საქციელების გულისთვის სახლში წამიყვანეს და გასვენების დღემდე მეძინა. მამაჩემი მესიზმრებოდა და ის ჩემთან იყო, უცნაურად მელაპარაკებოდა და მეუბნებოდა, რომ ეხლა ყველაფრით დავემსაგვსებით ერთმანეთსო. მე კი ვეხუტებოდი და მეცინებოდა, იმიტომ რომ ვერ ვხვდებოდი, რას გულისხმობდა და მორიდება კი, კიდევ ერთხელ შეკითხვის უფლებას არ მაძლევდა. როცა გავიღვიძე მივხვდი, რომ ჩემი ძილით არ მეძინა ამდენი დღე, უბრალოდ ნემსების საშუალებით ახანგრძლივებდნენ ჩემ ძილს. რომ წამოვდექი თავი საშინლად მტკიოდა, მეგონა რაც მოხდა ერთი დიდი და საშინელი სიზმრაი იყო. ავდექი, ლოგინზე დადებული შავი კაბა ვნახე და მივხვდი, რომ მამაჩემი წავიდა.

როცა გავედი ოთახიდან, ყველა გამოვარდა და გაშტერდა. დედაჩემმა შემომხედა და გული წაუვიდა, ჩემი დები მივარდნენ და ასულიერებდნენ. ყველა სარკე თეთრი ნაჭრით იყო გადაფარებული და ვერსად ჩავიხედე რომ გამეგო რა მჭირდა ასეთი, ამხელა ხმაური რომ გამოიწვია. ვერ მოვითმინე, მივედი ერთ სარკესთან, ჩავიხედე და გავშეშდი. ეს შეუძლებელი იყო,  მეგონა ისევ მეძინა, მაგრამ მე ამას ვხედავდი. მამაჩემის ნიშანი, რომელიც მაგის თქმით გვანსხვავებდა, ეხლა მე მქონდა წარბ შუა. ხელებს ვირტყავდი სახეში, თვალებს ვიზელავდი, მეგონა მეჩვენებოდა, მაგრამ არა, ეს მართლა ხდებოდა. ოჯახის წევრები ვერ მიყურებდნენ, არ მეკარებოდნენ გეგონება რაღაც ჭირი მჭირდა. მე სხვა მანქანაში ჩამაჯინეს და ისინი სხვაგან ჩაჯდნენ. მივდიოდით სვანეთში, გასვენებაზე.

ჩემი მძღოლი ყველაზე სწრაფი იყო და მე პირველი მივედი მამაჩემთან გასამშვიდობებლად. შევედი ოთახში, სადაც თითო ადამინის შემოსვლაზე ქალები წივილს იწყებდნენ, მივუახლოვდი მამაჩემს, დავვარდი მუხლებზე, შევხედე გაყინულ სახეზე და დავინახე, რომ მას ეს ნიშანი აღარ ჰქონდა. ბღავილი ამომხდა, ეს ტირილს არ ჰგავდა, მე ვკიოდი, ვეხუტებოდი და ვკოცნიდი, მან თავის ნიშანი მე დამიტოვა, მან გამომარჩია ყველასგან, ის არასოდეს მიმატოვებს, თუნდაც ვერ ვხედავდე ცოცხლად…
სვანეთი by Kikito

რამდენჯერ ვცადე ამ ბლოგის მიმართულება შემეცვალა და პირადულიდან, თემატურში გადავსულიყავი, მაგრამ აქ არ გამომდის, არ ვიცი რისი ბრალია, ალბათ უკვე პირადულია და აღარაფერი ეშველება ), და არ ეშველება იმიტომ, რომ აღარ მეწერინება პირად ამბებზე, გრძნობებზე, ცხოვრებაზე ზოგადად, გამოვიარე ის პერიოდი ალბათ როდესაც მინდოდა ამის წერა და ეხლა უბრალოდ აღარაფერი მაქვს სათქმელი.

როცა რამე მაინტერესებს, ეგრევე ვიწყებ ინტერნეტში ძიებას და ათასი რამის გადაკითხვას, მერე ვიფიქრე რადგან მაინტერესებს და თან ამდენ რამეს ვიგებ, ჩემ მცირე მკითხველების რაოდენობასაც გავუზიარებთქო. მაგრამ როცა დავწერე და მერე გადავხედე სტატისტიკას, ჩემ პირად პოსტებს ბევრად უფრო მეტი მნახველი, მკითხველი ყავს და მეტი  კომენტარია, ვიდრე იმ რაღაც თემას მიძღვნილ პოსტებს. პრობლოგერი წერს თავის წიგნის ერთ ნაწილში, რომ კომენტარებს “კარგი პოსტი იყო”, “საინტერესოა” ან “მაგარია”, სულ რომ არაფერი დაწერონ ის აჯობებსო, არადა რამდენჯერ დამიტოვებია სხვათან ასეთი კომენტარი )).

არადა ბლოგი მენატრება, მინდა ვწერო, თან ისე რომ ხალხს არა მხოლოდ პირადული აინტერესებდეს.

ამიტომ ჩემი პრობლოგერის წიგნის კითხვის შემდეგ, უამრავი იდეა ჩამოვწერე ბლოგზე, უამრავი რამე გავიგე და ყველამ იცის უკვე, მაგრამ მე კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი იმაში, რომ უნდა წერო იმაზე რაც გიყვარს. რა მიყვარს მე? მე ბევრი რამე მიყვარს ამიტომ იდეებიც ბევრი მქონდა, საბოლოოდ კი გადავწყვიტე კინემატოგრაფიული ბლოგის გაკკეთება. რომ გადავხედე ჩვენ ბლოგოსფეროს, არის რამოდენიმე ბლოგი სადაც წერია კინოზე, მაგრამ რასაც ჰქვია კინემატოგრაფიული ბლოგი არ არის. იმდენი რამის დაწერა შეიძლება, იმდენი მიმართულებაში და ჩვეულებრივი კინო მიმოხილვიდან, საინტერესო ფაქტების მოძიება, რომ გამოვა ძალიან საინტერესო და კარგი. მერე მხოლოდ კინოს მიმოხილვა, ხომ არ არის კინემატოგრაფია, ნებისმიერი კინოს მოყვარული იტყვის, რომ კინოების არჩევაში არავინ შეედრება, მაგრამ იქიდან ნახევარზე მეტმაც კი არ იცის, საიდან დაიწყო კინო, ვინ გადაიღო პირველი, ზოგმა არც ის იცის ვისი გადარებულია მისი საყვარელი ფილმი, არადა ბევრჯერ თვითონ კინორეჟისორების ცხოვრებაც საინტერესოა.

ამიტომ გავაკეთე კინემატოგრაფიული ბლოგი, შემომიერთდნენ ვასასი და ალუკარდი. ვასასი დაწერს კინორეჟისორებზე, ალუკარდი კი თავის საყვარელ საშინელებათა ფილმებზე, უამრავი იდეა მაქვს და ყველაფერს გავაკეთებ, როგორც კი ჩამოვალ თბილისში, კონკურსების, გათამაშებების, ძალიან ბევრი და საინტერესო რამე მაქვს დაგეგმილი, პირადად მე როგორც კინო მოყვარულს ძალიან გამიხარდებოდა ამდაგვარი ბლოგის ნახვა, რათქმაუნდა ჯერ ახალი დაწყებულია და ბევრი რამ არის დასახვეწი, მაგრამ ყველაფერს გავაკეთებთ. და დიდი იმედი მაქვს თქვენც გვესტუმრებით და გაიგებთ უამრავ საინტერესო ინფორმაციას, გაიგებთ თქვენ საყვარელ რეჟისორებზე, ფილმის ისეთ ნაწილზე, რომელიც კადრის მიღმა დარჩა, გაიგებთ რა არის კინო, საიდან წამოვიდა და სულ მალე გაერთობით კიდევაც.

www. Kinosamyaro.com

აქაურობას არ მივატოვებ, მართალია ჩემი მკითხველების ნახევარი დავკარგე ჩემი პასიურობის გულისთვის, მაგრამ მაინც დავწერ ხოლმე, ხასიათი დღეში ათასჯე მეცვლება და დავიჭერ თავს ისეთ დროს, როცა დავწერ რამე კარგს, არაპირადულს შეიძლება, მაგრამ ყველასთვის ახლოს და გასაგებს.

ასე რომ შემომიარეთ კინოსამყაროზეეეც.

როდესაც პატარები ვიყავით უამრავი მეგობარი ხომ გყვავდა, მაშინ ყველა ჩვენიანი გვეგონა და ყველა უანგაროდ იყო ჩვენს გვერდით, მაგრამ ვიზრდებით და  ჩვენი წრეც იზრდება, ამ უზარმაზარი რიცხვიდან კი რატომღაც მხოლოდ რამოდენიმეა ნამდვილი. ამ უზარმაზარმა რიცხვა დაიწყო დაყოფა, ნაცნობებად, ახლობლებად, „არამეგობრებად“, ნამდვილ მეგობრებად, თითქოს ყველას მიენიჭა თავის კუთხე. მაგრამ დრო გადის და სულ უფრო ახალი სახეები შემოდიან ცხოვრებაში, რომლებზეც გგონია, რომ დიდი ხანია იცნობ, მაგრამ სინამდვილეში ახალი ხალხია ცხოვრებაში, უბრალოდ გგვანან რაღაცით და გინდა, რომ შენს გვერდით იყვნენ და ამ ხალხს ძალიან ვაფასებ.

მაგრამ მე დამღალეს „არამეგობრებმა“, მე ვიცი ვინც არიან ესენი ჩემს ირგვლივ, მაგრამ ვერ ეტყვი, რომ მათში ეჭვი გეპარება, უცინიხარ, უსმენ, ზოგჯერ უყვები კიდეც, მაგრამ არ არიან ნამდვილები. იმდონემდე გადააჭარბა ამ არამეგობრების რიცხვმა, რომ უკვე ვერ ვუძლებ, მწერენ – არ ვპასუხობ, მათზე გაფიქრებაც კი მზარავს. საერთოდ არ მინდა მათ არსებობაზე ფიქრი, არ მინდა გახსენება, რომ მათი სიტყვები, სადღეგრძელოები, სურვილები – ყველაფერი ტყუილი, და ცარიელი სიტყვებია. როდესაც ეს რამოდენიმე ადამიანი იყო, მაშინ ბევრად უფრო ადვილი იყო ამ ყველაფერთან შეგუება, მაგრამ როდესაც ეს მთელი არმია გახდა, აუტანელია.

მე არ მწამს მეგობრის, რომელსაც ერთი წუთი არ აქვს, რომ მოგიკითხოს და როდესაც გნახულობს ან შენ კითხულობ, თავს იგიჟებს, რომ ძალიან ენატრები და თითქოს ძალიან აინტერესებს შენი ამბები.

მე არ მწამს იმ მეგობრის, რომელიც მიდის  დაბადების დღეზე, იქ თვრება, უამრავ ტყუილ სადღეგრძელოს იძახის და ყველა უყარს, მაგრამ მერე თვეები არ ახსენდები.  ან ახალ გაცნობილ ხალხს „ნივიჟუებს“ ურტყავს შეხვედრის დროს, არადა რამოდენიმე დღის წინ ძამიკო და დაიკოები იყვნენ.

მე არ მწამს მეგობრის, რომელიც მხოლოდ საკუთარ თავზე გელაარაკება, და როდესაც იწყებ შენი ამბის მოყოლას, ერთი სული აქვს, რომ გაჩერდე, ამოისუნთქო და მაგან ჩასვას სიტყვა, რომ გააგრძელოს თავის თავზე ლაპარაკი, ისე რომ ვერ ხვდები რა მოხდა, ეხლა მე არ ვალაპრაკობდი? მაგრამ არაფერს ეუბნები, უსმენ და ფიქრობ რომ ის ზუსტად იმ არამეგობრების კატეგორიას ეკუთვნის.

მე არ მწამს მეგობრების და იმ მოლოცვების, რომლებსაც დღესასწაულებზე ვისმენ ან ვკითხულობ მესიჟებით თუ სკაიპით, რომელიც უხვი რაოდენობაა და ყველა დაკოპირებული, უბრალოდ მოვალეობის მიზნით. ჩემთან არავითარი მოვალეობა არ გაქვთ, ამიტომ შეგიძლიათ ის დაკოპირებული ლექსები, მოლოცვები სხვას გაუგზავნით და მე გამომტოვოთ.

მე არ მწამს მეგობრის და საერთოდ იმ ადამიანის (ასე არამარტო მეგობრები იქცევიან ჩემთან), რომელიც მკითხულობს, აინტერესებს უეცრად რას ვაკეთებ, რას ვსაქმიანობ, ხომ ყველა კარგად არის ოჯახში, რატომ არ გავდივარ და ბოლოს თხოვნას აყოლებს. შეგიძლიათ თავიდანვე მითხრათ ის რაც გინდათ ყველანაირი შესავლის გარეშე და ამდენი არ იწვალოთ.

მე არ მწამს იმ მეგობრის, რომელსაც ერთხელ სთხოვ ესე აღარ გააკეთო ან აღარ თქვა, და მეორე დღეს იგივეს აკეთებს და ბოლოს შეიცხადებს, რომ არ უნდოდა და დაავიწყდა შენი თხოვნა, არადა სპეციალურად აკეთებს და შენ უკვე აღარაფერს ეუბნები, იმიტომ რომ იცი, რომ ეს ის არ არის.

ალბათ უამრავი რამის ჩამოთვლა შემიძლია, მაგრამ აღარ გავაგრძელებ, უბრალოდ ჩემო „არამეგობრებო“ ძალიან დამღალეთ თქვენი ორგულობით და აფერისტობით, რათქმაუნდა ამას პირში არ გეტყვით არავის, მაგრამ ბევრი ვინც წაიკითხავს თავის თავს აღმოაჩენს და არ შეიმჩნევს, თან მომწერს რომ თვითონაც ვერ იტანს ასეთ ხალხს, აა შეიძლება ამის მერე აღარც მომწერონ, უბრალოდ თქვენ აქ არ შემოსულხართ და არაფერი წაგიკითხავთ, ეს მხოლოდ ჩვენი საიდუმლო იქნება.

მადლობა იმ მცირე რაოდენობას, რომლის მეგობრობაში ეჭვი არასოდეს შემპარვია და ნამდვილები არიან, ალბათ მეტი არც არის საჭირო, მაგრამ მე კიდევ უამრავ ადამიანს გავიცნობ, აქიდან უამრავი გახდება ჩემი „არამეგობარი“, უამრავი საერთოდ გაქრება, მცირე რაოდენობა კი შეიძლება ნამდვილი აღმოჩნდეს. ამ მცირე ახალი რაოდენობისთვის კი ღირს ალბათ დანარჩენის მოთმენა.

მაპატიეთ ვისაც გაწყენინეთ ამით, მაგრამ უბრალოდ ყველაფერს უნდა ჰქონდეს დასასრული.

ჩემთან კიკიტოს მნიშვნელობა ჩემი სკოლის კიკინებთან ასოცირდება, რადგან სულ კიკინები მქონდა გაკეთებული და ამის გულისთვის კიკის მეძახდნენ, მერე ვიღაცამ დამიძახა კიკიტო და მის მერე ისე ამყვა, რომ რაც კი ვარსებობ ინტერნეტ სამყაროში, ვარსებობ ამ სახელით. ხოლო რეალობაში კიკიტო ასე მე5 კლასიდან ვარ ).

ჩემთვის ამ სახელს სხვა არვითარი მნიშვნელობა არ ჰქონი, მაგრამ მრავალჯერ დამიგუგლავს და საინტერესო რაღაცეები მინახია. მაგალითად სინამდვილეში კიკიტოს ეძახიან პოზიტიური  განწყობის ღმერთს და ბრაზილიის ქალაქ Gramado-ში დააწესეს, როგორც კინოფესტივალის ჯილდო და გახდა ამავე ქალაქის სიმბოლო, სადაც დგას მისი უზარმაზარი ძეგლი:

არადა კინოს მოყვარული ვარ და ჩემი ზედმეტი სახელი ასოცირდება კინოფესტივალი ჯილდოსთან ))))).

როგორ მინდა ეს ჯილდო, ჩამომიტანეთ ვინმემ კიკიტოოოოოოოოო ))))).

ისე არ მოვკვდები, რომ ბრაზილიაში არ წავიდე და სურათი არ გადავიღო კიკიტოსთან. ))))))))

ეს ახალი, 21-ე საუკუნის საცეკვაო მიმდინარეობაა, რომელიც წამოვიდა საფრანგეთიდან. 2000 წელს პარიზის კლუბ Metropolis-ში, ფართიზე “Tectonik Killer“, იკრიბებოდნენ ახალგაზრდები იმის დასამტკიცებლად რომ არიან განსხვავებულები. ამან გამოიწვია ინტერესი და სულ უფრო მეტი ადამიანი მიდიოდა მათ შეკრებებზე. რამოდენიმე ხნის მერე ტექტონიკი ხდება პოპულარული და 2007 წლის 15 სექტემბერს  პირველად გამოდის ფესტივალზე “Paris Techno Parade“.  ამის მერე ამით დაინტერესდნენ ჯურნალისტები, ამ მიმდინარეობას გამოუჩნდა უამრავი სპონსორი, მათ გამოუშვეს სასმელები სახელად “Tectonik Killer“ და ასევე მაისურები თავიანთი ლოგოთი.

როდესაც ამ მიმდინარეობას ნაკლები გულშემატკივარი ყავდა, ის უმცირესობა რომელთაც მოსწონდათ ეს ცეკვა ცვლიდნენ ერთმანეთში ვიდეოებს და თავისით ამუშავებდნენ ახალ მოძრაობებს. ამ ცეკვას გააჩნია ჰიპ-ჰოპის, პოპინგის და ტექნოს ელემენტები. პირველი ტექტონიკური მუსიკის შემქნელები არიან Dim Chris, Dess, Miss Hiroko, Mondotek, მათ შემდეგ ეს ყველაფერი აიტაცეც David Guetta, Dirty South და Yelle-მ.

თავიდან ტექტონიკის მოცეკვავეების ჩაცმულობის სტილი იყო მკაცრად დაცული, მათ ეცვათ მოტკეცილი ჯინსები, მოტკეცილი და მოკლე მაიკები ტექტონიკის ლოგოთი, თეთრი ქამარი, გრძელი და ჭრელი ხელთათმანები და სპორტული ბოტასები. მაგრამ ახალმა თაობამ დაანგრია ეს სტერეოტიპები და ეხლა ტექტონიკის მოცეკვავეებს შეუძლიათ ჩაიცვან ნებისმიერი რამ, მაგრამ თავიანთი სტილი მაინც დაცული აქვთ, თუმცა იცმევენ დაწყებული ჩაჩებით,მოკლე შორტებით დამთავრებულ სამოსს.

საქართველოშიც აიტაცეს ტექტონიკი და ჩვენ კლუბებში ცდილობენ ახალგაზრდები ჯერ-ჯერობით , რამდენად გამოსდით ეს სხვა საკითხია, მაგრამ მალე ჩაცმის სტილს, მოძრაობებს გადმოაკოპირებენ.თბილისში დაგეგმილია რამოდენიმე ტექტონიკ-კურსების გახსნა, უკვე პროფესიონალებიც გვყვანან თურმე .