ყოველთვის მეშინოდა პერიოდის, როცა დავკარგავდი ყველაზე საყვარელ ადამიანს და ამიტომ ვცდილობდი ჩემი საყვარელი ადამიანების რაოდენობა არც თუ ისე დიდი ყოფილიყო, ამას რომ გეუბნებოდი, დამცინოდი ეგოისტი ხარო, მაგრამ ვერც კი წარმოიდგენდი მაშინ, როგორ შეეძლო გული მოეკლა ჩემთვის მასეთი ადამიანის დაკარგვას. შენ არ იყავი ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი ადამიანი, შენ ყველაზე საყვარელი იყავი და ყველაზე მეტად მიყვარდი ცხოვრებაში, ამას ვერასოდეს გამოვხატავდი ბოლომდე, მაგრამ ყოველთვის იცოდი. დედა გულდაწვეტილი მეუბნებოდა ყოველთვის, შენ მაინც მამაშენი უფრო გიყვარსო, მაშინ ვეუბნებოდი, რომ ორივე ერთნაირად მიყვარხართ, როგორ უნდა გაგარჩიოთთქო, მაგრამ ჩემი სიყვარული შენდამი იყო ყოველთვის განსხვავებული, მარტო მამა-შვილური არ იყო, ადამიანურიც იყო, ჩემთვის იყავი ადამიანურად ისეთი იდეალური და კეთილი, რომ ვცდილობდი შენნაირი ვყოფილიყავი.

შენ მასწავლე, რომ ყველანაირი პრობლემის მიუხედავად, უნდა ვიფიქრო კარგზე, ყველანაირი ჩავარდნის მიუხედავად უნდა ვიფიქრო, რომ ამას აუცილებლად მოყვება აღმართი და იმდონემდე დამაჯერე და გამიჟონე თავში, რომ შენი წყალობით ყველანაირი პრობლემის მიუხედავად, მაინც ვფიქრობდი,რომ ეხლა თუ არა, მერე მაინც ყველაფერი კარგად იქნებათქო. ახლა აღარ ვიცი, უშენოდ, როგორ იქნება ყველაფერი კარგად, როგორ დალაგდება ყველაფერი თავის ადგილზე, როცა გულში იმხელა ნახვრეტი გამიჩინე, რომ ამას არც დრო შეავსებს და არაფერი უშველის. არასოდეს მტკიებია ასე, არასოდეს გამჭირვებია ტკივილის ჩახრჩობა და აზრის გადატანა სხვა რამეზე. ზოგჯერ მინდა წავიდე და არასოდეს დავბრუნდე ამ სახლში და ამ ქვეყანაში, სადაც ყველაფრის დანახვაზე შენ გამახსენდები და მეტკინება, მაგრამ როგორც კი გადავწყვეტ სამუდამოდ წასვლას, რაღაც არ მიშვებს ბოლომდე, უარესად მწყვეტს გულს და ისევ ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ვერ მიგატოვებ, მერე ვხვდები რომ მისატოვებელი აღარავინაა, იმიტომ რომ არ ხარ, მერე ისევ მერევა ყველაფერი თავში და მომდევნი ტირილამდე თავში აღარაფერი მიტრიალებს, ასე გრძელდება პირველი ყველაზე რთული კვირა ჩემს ცხოვრებაში, პირველი დღეები უშენოდ. რაც უფრო მეტი დრო გადის მით უფრო მენატრები და არ ხარ, უფრო მომენატრები და მაინც არ იქნები, გამოდის რაც უფრო მეტი დრო გავა მით უფრო მეტკინება და მით უფრო დავკარგავ ყველაფერს რაც კიდევ დამრჩა გულში.

ნიჭიერი მსახიობი ყველა როლს სცენაზე დატოვებს და რეალობას დაუბრუნდება, შენ კი ისე ითავისებ ყველაფერს, „სპეკტაკლში“ ნათამაშებ სიყვარულსაც გაარეალისტებდი და ნამდვილი სიყვარულივით აღიქვამდი. ეს  გეხმარება იმაში რომ „მაყურებელმა“ არ იეჭვოს სიყალბე, დაიჯეროს ყველაფერი და შენმა ნაშრომმა გაამართლოს, მაგრამ არავინ იცის იქიდან გამოსულს როგორ გიჭირს რეალობის აღქმა, როგორ გერევა გრძნობები და გიჭირს შენი ნამდვილი ცხოვრების დალაგება, სადაც აგრძელებ  თამაშს, იმიტომ რომ მიგეკრო ყველა ნიღაბი და ვერ ბედავ შენი ნამდვილი სახის გამოჩენას, რომელიც ჩემი აზრით ყველაზე საუკეთესოა, შენს ნათამაშებ ნიღბებ შორის.

ნიჭიერი მსახიობი გრძნობებს უპრობლემოდ დამალავდა, არც ემოციების გამოხატვა გაუჭირდებოდა ან თუნდაც დამალვა, რაც შენ ასე გჭირდება და რაც არასოდეს გამოგდის.

ყოველთვის გიკვირდა რატომ აკეთებენ ადამიანები ისეთ რამეს, რაც სხვებში აღიზიანებთ, რატომ უსმენენ იმ მუსიკას, რომელიც სინამდვილეში არ მოსწონთ, რატომ ხმარობენ იმ ფრაზებს, რომლის გაგონებაც ჭკუიდან შლით ან საერთოდ რატომ ცხოვრობენ ისეთი ცხოვრებით, რომლის წინააღმდეგები არიანო. ამ დროს მეგონა ყველაზე უკეთ იცოდი, როგორ უნდა გეცხოვრა და შენში დარწმუნებული ვიყავი, მაგრამ როცა შევხედე შენს ქმედებებს, მივხვდი, რომ საკუთარ თავზე ლაპარაკობდი და საკუთარ თავს უსვავდი მაგ კითხვებს.

ახლა კი გადაწყვიტე ნიღბები გადაგეგდო, აღარ გეთამაშა და ნამდვილი, რეალური ცხოვრება დაგეწყო. გახვედი შენ ყოფილ „მაყურებელთან“ და მიხვდი რომ ვერავინ გცნობს, ვერავინ გებულობს რა დაგემართა, რატომ შეიცვალა, მათ ხომ არ იციან, რომ ეს თუნდაც რთული სახე, შენი ნამდვილი მეა, ისინი კი ბრალს გდებენ სიყალბეში, ცხოვრებაში პირველად, ზუსტად მაშინ, როცა ნამდვილი ხარ…

ამ წელმა ჩემი გული და გონება ვერ დაამეგობრა, ისევ მტრულად არიან განწყობილები ერთმანეთის მიმართ და მაინც სხვა და სხვა მიმართულებით მიექანებიან, უბრალოდ გონებამ აჯობა და დაჩაგრა გული, ისე რომ არაფრის უფლებას არ აძლევს, მინდა ავღნიშნო რომ ეს ძალიან მადგება და კარგია, მაგრამ თავისი უარყოფითი მხარეებიც აქვს და ვფიქრობ ზოგჯერ უნდა მივცე თავისუფლება, გაიხაროს და მერე ისევ დაიჩაგროს, თორე სულ მაგის ჭკუაზე თუ ვიარე, შორს ნამდვილად ვერ წავალ.

არ ვიცი დავწერო თუ არა, რომ შევიცვალე, მგონი არ შევცვლილვარ, უბრალოდ აზრი შემეცვალა ბევრ რამეზე და ბევრ ვინმეზე)). ჩემი მეოცნებეს სტატუსი ფეხ ქვეშ გავთელე, არა და რა კარგი იყო როცა ნამდვილი მეოცნებე ვიყავი. მეოცნებე იმას არ ნიშნავს რომ ყველაფერს არარეალურად აღიქვავ, უბრალოდ ყველაფერს ბევრად უფრო ლამაზ ფერებში უყურებ, ხოლო ეს ზედმეტად რეალური შეხედულება ყველაფრისადმი, მოსაბეზრებელია და ძალიან შავ-თეთრი, ამიტომ აქაც ჯობია ოქროს შუალედი ვიპოვო, ოცნებებში აღარ გადავვარდები, მაგრამ რეალისტობაც არ მომწონს.

დავიწყე მუშაობა, თან იმ სფეროში რომელიც ძალიან მიყვარს და რაზეც ვსწავლობ ამდენი წელი. თან უკვე ძალიან შემიყვარდა ჩემი სამსახური და ვიმედოვნებ რომ წინ წავალ მაგ საქმეში და ბევრ რამეს გავაკეთებ, ამაში მაინც მჯერა საკუთარი თავის.

წინა წლების საახალწლო პოსტებს რომ გადავხედე, ყველაგნ მიწერია, რომ რაღაცას ვგეგმავ და ჩამოწერილი მაქვს უამრავი რამ, რაც უნდა გავაკეთო ახალ წელს, საბოლოოდ ისე გამოდის რომ გეგმები მეცვლება და იმ 50 გეგმიდან მაქსიმუმ 10ს თუ ვაკეთებ, ამიტომ ეს ჩვევაც მოვიშალე, აღარაფერს ვგეგმავ, უბრალოდ ვიცი რაც უნდა გავაკეთო და გავაკეთებ, ყველანაირი სიის გარეშე. აღარ ჩამოვწერ იმას რაც უნდა გავაკეთო, ჩამოვწერ მხოლოდ იმას რასაც გავაკეთებ.

მოკლედ, მკითხველებო, თუ კი არსებობთ ასეთები ამ მივიწყებულ ბლოგზე, გილოცავთ დამდეგ ახალ წელს, გისურვებთ იმას რასაც უსურვებთ საკუთარ თავს, რადგან თქვენ უკეთ იცით რაც გჭირდებათ !!!

მე კი განსაკუთრებულად შევხვდები ამ წელს და დავიძინებ ტკბილად ^_^.

საქართველოს ბანკის მოყვარული ხომ ისედაც ვიყავი, მაგრამ 9 დეკემბრის საღამოს შემდეგ ჩემი სიყვარული გაორმაგდა. ჯერ იმიტომ რომ ბლოგერებითის მოაწყო არაჩვეულებრივი საღამო, სადაც ბევრი მხიარულება იყო. ზუსტად ამ საღამოს დამსახურებით გავიცანი უამრავი ბლოგერი, რომელებსაც ვიცნობ წლებია, მაგრამ ვერც ერთხელ ვერ მოხერხდა ჩვენი შეხვედრა.

იმის მიუხედავად რომ მე არასოდეს არ ვცეკვავ და არ ვმღერი, რამდენიც არ უნდა დავლიო,  იმდენი პოზიტივი იყო, რომ რამდენად უცნაურიც არ უნდა იყოს იმ ხალხისთვის ვინც დიდი ხანია მიცნობს, ვიმღერე და ძალიან, ძალიან ბევრი დავლიე, თუმცა ეს ბოლო ფაქტი გასაკვირი არ არის. ))))

სულ მცირე დროის წინ დაიწყო საქართველოს ბანკმა ფეისბუქზე აქტივობა, მაგრამ ისეთ გაოგნებულს გვტოვებს თავისი კონკურსებით და ახალი იდეებით, რომ შეუძლებელია ეს შეუმჩნევლად დარჩეს.

მახსოვს თავიდან რომ დავიწყე ბლოგზე აქტივობა, ბლოგინგი ისეთი უმნიშვენელო რამ იყო, თითქმის არავინ არ იცოდა რა არის ბლოგი, რა საჭიროა და რასთან ჭამენ მას. იმასთან შედარებით დღეს-დღეობით ბლოგერებმა ყურადღება მიიქციეს და ეს ძალიან კარგია. იმედია უფრო მეტი ადამიანი დაინტერესდება ამით, რადგან ბლოგინგი ახალი მედიაა და შესაძლებელია მისი სასარგებლოდ გამოყენება.

და რა თქმა უნდა საქართველოს ბანკმა ეს არაჩვეულებრივად მოახერხე.

გვაჩუქა არაჩვეულებრივი საღამო, დადებითი ემოცია და ეს სიმრერა შემაყვარა ^^, რისთვისაც დიდ მადლობას ვუხდი ორგანიზატორებს .

რა თქმა უნდა ყველა მშობლისთვის შვილი ყოველთვის პატარა იქნება, მაგრამ ამის მიუხედავათ ჩვენ მაინც ვიზრდებით და დამოუკიდებელი ცხოვრების სურვილი გვიპყრობს. ამ დროს კი ვეჯახებით პრობლემას ზუსტად მშობლებთან და მათ აზრთან, რომელიც ეწინააღმდეგება ჩვენს სურვილს.

მე გადავწყვიტე, რომ დროა დავიწყო დამოუკიდებელი ცხოვრება, გადავიდე ცალკე, ვისწავლო საკუთარი თავის რჩენა და საკუთარი კუთხის მოწყობა, საკუთარი ძალებით ფულის შოვნა და ხარჯების კონტროლი, მოკლედ ცხოვრება სადაც მე წავმართავ ყველაფერს და ვიქნები დამოუკიდებელი. ეს აზრი რომ გამოვთქვი ძალიან დიდი აურზაური გამოვიწვიე და მომახალეს პასუხი, რომ მე თუ სახლიდან წავალ შემიძლია დავივიწყო, რომ საერთოდ ვინმე მყავს. სისულელეა, მასეთი რაღაც რომ არ იქნება ძალიან კარგად ვიცი, შეეგუებიან რომ გავიზარდე და შეეჩვევიან, რომ მათ სახლში აღარ ვიცხოვრებ. ნამდვილი “ქართული” პასუხები მოვისმინე, როგორიცაა: “ხალხი რას იტყვის?”, “რატომ უნდა იყო ცალკე, როცა აქ შენი კუთხე გაქვს?”, “არ მომწონს შენი აზროვნება, რაღაც გაქვს ჩაფიქრებული” და ამდაგვარე სისულელეები, რომლებსაც არ მოველოდი ჩემებისგან, რატომღაც ბევრად უფრო ამ ცხოვრების ხალხი მეგონნენ, თუმცა შევცდი.

მიხარია იმ ასაკში რომ აღარ ვარ, როცა შეეძლოთ ეთქვათ: “არა და მორჩა ამაზე ლაპარაკი”, ხშირად ვახსენებ რომ პატარა აღარ ვარ და მაქვს უფლება ჩემი ცხოვრება მქონდეს, თუმცა მათი გულის ტკენა ყველაზე ნაკლებად მინდა და როცა ნერვიულობენ, ცუდად ვგრძნობ თავს. მაგრამ  ჩემს აზრს მაინც განვახორციელებ.

მშობლებო, რატომ მიგაჩნიათ, რომ დამოუკიდებლობის სურვილი ცუდია? ბიჭი რომ ვყოფილიყავი, ყველაფერი სხვაგვარად იქნებოდა, თუმცა ამ “ქართულ” ჩვევებს მე მათ მაინც ვერ მოვუშლი და ეს რომ ვუთხრა მიპასუხებენ_ქართველები ვართ და რატომ უნდა მოვიშალოთო. მაგრამ ხომ შეუძლიათ ქართველებსაც საღი აზროვნება, ჩემი აზრით ბავშვი როცა ხდება 18 წლის, ის უნდა გადადიოდეს ცალკე საცხოვრებლად, იწყებდეს მუშაობას. პროფესია მაგ ასაკში არ ექნებათ, მაგრამ მონდომებით შესაძლებელია სამსახურის შოვნა და მერე საკუთარი შემოსავლის დაფასება, ხარჯვა და კონტროლი. მასე რომ იქცევიან მშობლები იმიტომ არის, რომ ეჩვევიან შვილები სხვის ხარჯზე ცხოვრებას, არ იციან რა არის დამოუკიდებლობა და მთელ ცხოვრებას მშობლების ფულით იწყობენ და ბოლოს  მათ რომ აწვებათ ყველაფერი, არ იციან როგორ მოიქცნენ. ეს არის არასწორი აღზრდა, ამას კი რატომღაც ბევრი ვერ ხვდება.

იმედი მაქვს, 2011 წელს, მე ჩემს ახალ, დამოუკიდებელ ცხოვრებაში შევდგამ ფეხს და დავუმტკიცებ ყველას, რომ მართალი ვიყავი, თუმცა ვიცი მაინც არ აღიარებენ. ^^

ალბათ ეს იმის ბრალი, რომ ბოლო დროს ჩემი ცხოვრება იმდენად გიჟური გახდა, რომ არც ძალა მყოფნის ბლოგისთვის და არც ნერვები. პირად პოსტებს მაშინ უფრო ვწერდი, როცა იმდენად არაფერი ხდებოდა და ახლა როცა დღეში ათ ადგილას მიწევს ყოფნა, საინტერესო ხალხთან ურთიერთობა და ბევრი კარგი და საინტერესო რამ ხდება, არ ვწერ.

რაც ჩამოვედი ძალიან ბევრი ახალი ადამიანი შევიძინე, ძალიან ბევრზე, ვისგანაც მეტს ველოდი, იმედები გამიცრუვდა. მოკლედ ყველაფერი სულ სხვანაირად აეწყო ვიდრე მე ამას იქიდან ვხედავდი, თუმცა რაც მთავარია ბევრად უკეთ, მართალია რამოდენიმე ფაქტმა გულიც დამწყვიტა, მაგრამ რამოდენიმემ აანაზღაურა ეს გულის წყვეტა და საბოლოოდ მაინც კარგი შედეგი დატოვა.

არასოდეს დამიწერია პოსტი ამ დროს და ახლა უბრალოდ ძალიან მომინდა ამის გაკეთებდა, ჯერ იმიტომ რომ ჩემი დეკემბერი მოვიდა. დეკემბერი ყოველთვის მიყვარდა იმიტომ რომ ამ თვეში ვარ დაბადებული და ჩემი დაბადების დღე მახარებდა ყოველთვის, თუმცა რაც დრო გადის მით უფრო ნაკლებად მიხარია.

ერთხელ სკოლაში კი მეგობრებმა დეკემბერი დავთქვით სურვილების ასრულების თვეთ, მთელი წლის განმავლობაში რისი გაკეთებაც გვინდოდა და ვერ გავაკეთეთ, დეკემბერში, ახალ წლამდე უნდა მოგვესწრო. ძალიან ბავშური, მაგრამ სახალისო თამაში იყო, რომელმაც უამრავი ლამაზი მოგონება დამიტოვა. სკოლა დავამთავრე, მაგრამ წლების განმავლობაში ეს დეკემბერში ასრულებული სურვილები ჩვევაში გადავიდა და სულ მასე ვაკეთებდი. ახლა კი ისეთი სურვილები მაქვს, რომელსაც დეკემბერში ვერ ავისრულებ, იმიტომ რომ ბევრად სამომავლოა და დროს საჭიროებს.

ახლა მომაწვა უამრავი იდეა, რაზეც შემიძლია დავწერო, ალბათ დაწყება ჭირს და მერე თავისით მოვა. თუმცა ისევ ძალიან მეჩქარება, დღეს რამოდენომე კარგი ადამინის ნახვა მაქვს დაგეგმილი და შემდეგ მივდივარ ფართიზე “ბარმენები შიდსის წინააღმდეგ”.

ეჰჰ ბლოგო, მომენატრე თურმე <3

ყველას გილოცავთ, ზამთრის პირველ დღეს ^^

ზოგჯერ მიკვირს როგორ შემეძლო ამა თუ იმ ადამიანებთან ურთიერთობა, როგორ ვუგებდი მათ ადრე, ან როგორ შემეძლო 24 საათი მათთან ლაპრაკში გამეტარებინა. ისიც არ ვიცი მე შევიცვალე თუ ისინი გახდნენ სხვანაირები, ალბათ უფრო ორივე მხარე შეიცვალა. მე ჩემს თავს ცვლილებებს ვერასოდეს ვატყობ, ამას უფრო სხვები მეუბნებიან ან ძველი დღიურების გადაკითხვის შედეგად მივდივარ აზრამდე რომ ოდესღაც სხვა ადამიანი ვიყავი. თუმცა როგორც მშობელი ვერ ატყობს როგორ იზრდება შვილი და ერთ დღეს აღმოაჩემს რომ თურმე გაიზარდა, ასევე მე ვერ ვატყობ როგორ ვიცვლები, სანამ არ ამოტივტივდება თავისით. მე მგონია რომ ყოველთვის ასეთი ვიყავი, მართალია ბევრი რამ შეიცვალა, ბევრი რამ გადავაფასე და ცხოვრების ღირებულებებიც შეიცვალა, მაგრამ შინაგანად ასეთი ვიყავი და ვიცოდი რა და როგორ მოხდებოდა ჩემს ცხოვრებაში.

არაფერს ვნანობ ან ვცდილობ არ ვინანო. მახსოვს პატარა რომ ვიყავი ერთმა ქალმა მითხრა, არ არსებობს ადამიანი რომელიც უშეცდომოდ ცხოვრობს, მაგრამ ის ვინც ნანობს ყველა თავის ნაბიჯს ყოველთვის უბედურიაო. და ალბათ მაშინ ჩაიბეჭდა ჩემმა ბავშურმა გონებამ, რომ რაც არ უნდა მომხდარიყო არასოდეს არ ვინანებდი და მართლაც რომ ამბობენ ყველაფერი ისე ხდება როგორც გწამსო, მეც არასოდეს მინანია და მწამდა რომ რაც ხდება ყველაფერი უკეთესობისკენ იყო. და ახლაც მასეა, ამიტომაც ადვილად ვეგუები ბევრ უსამართლო ფაქტს ჩემს ცხოვრებაში და ჟარგონულად რომ ვთქვათ “ვატარებ”. მჯერა, რომ რამე თუ არ გამოვიდა, ასე იყო საჭირო და ეს თუ არა სხვა რამე მაინც გამოვა. თუმცა ამასთან შეგუება ადვილი არ არის.

მაგრამ ახლა ვწერდი სულ სხვა რამეს და მაინც გადავუხვიე…

ხო…

რატომ ვერ ვუგებ იმ ადამიანებს, რომლებსაც ვუგებდი ადრე? ჩემი ბრალია თუ მათი? ოდესღაც ჩვენი აზრები და შეხედულებები ემთხვეოდა ერთმანეთს, ახლა კი თითქოს სხვა და სხვა ენაზე ვსაუბრობთ. თუმცა მხოლოდ ამის გულისთის ურთიერთობას ვერ გააფუჭებ, მეგობრობას ვერ დაივიწყებ, მაინც აფასებ იმ ადამიანს, მაგრამ ჩემთვის ისეთი სულელური გახდა მათი აზრი რაიმე სიტუაციაზე, რომ კამათიც კი არ მინდა, იმიტომ რომ სხვანაირად სწამთ და ისევ მირჩევნია მე ჩემი აზრი დავაფიქსირო ერთხელ და მეტჯერ მაგაზე ხმა აღარ ამოვიღო.

ადამიანები კი ისეთები ვართ, რომ მაინც ვეძებთ ჩვენნაირებს, ისეთებს ვისი აზრიც ემთხევა ჩვენსას და ამიტომ მუდმივ ძიებაში ვართ. ამ დროს კი ყველა ვიცვლებით და ისევ ვიფანტებით, მერე ისევ ვეძებთ, ისევ ვიფანტებით და ასე უსასრულობამდე, თუმცა რა უსასრულობმადე, იქამდე სანამ ვარსებობთ.

რაღაც ძალიან ხალისით ვწერ იმ პოსტში რომ გეგმები მაქვს და ყველაფერი უნდა მოვასწრო ამ 5 თვის განმავლობაში, მაგრამ მგონი არაფერი არ გამიკეთებია რაც ვთქვი, ამიტომ აღარასოდეს არ დავგეგმავ არაფერს, ტყუილად ვგეგმავ, მერე რაღაც იცვლება და გეგმები განუხირციელებელი რჩება და შედეგად ძალიან მწყდება გული და საკუთარ თავს სულ უფრო ნაკლებად ვენდობი.

ახლა ისე ვარ ემოციებში დაკარგული, რომ არც ვიცი მიხარია დაბრუნება თუ გული მწყდება და არ მინდა.  ერთ წუთს თუ კარგ ხასიათზე ვარ, მეორე წუთს მიფუჭდება ხასიათი და ტირილი მინდება. ახლა ჩემთვის მთავარია აეროპორტში არ ვიტირო, როცა დავემშვიდობები დედაჩემს. მე თუ თავი ვერ შევიკავე და ტირილი ამიტყდა, მერე ყველა აქვითინდება, ამიტომ ისევ ჯობია ცრემლი არ ვღვარო. მაგრამ ისე მივეჩვიე აქაურობას, რომ ახლა თბილისში ცოტა ხნით თავი სტუმრად მეგონება და ჩემ ადგილს ვერ ვიპოვი საკუთარ სახლში. ერთი რამე მაინც თუ გადადგეს ოთახში, ყველაფერი შეცვლილი მომეჩვენება და პირველი 2 ღამე ვერ დავიძინებ, ჯერ იმიტომ რომ როგორც ყოველთვის სტუმრები მომაწყდებიან, მერე იმიტომ რომ აკლიმატიზაციის მსხვერპლი ვარ და აქაური ყინვების შემდეგ, თბილისის არეული ამინდი გამაგიჟებს.

მიხარია რომ ყველას ვნახავ, ძალიან ბევრი ადამიანი მელოდება და დღეებს ითვლის. ეს ძალიან მახარებს იმიტომ რომ ვიცი რომ მათ ვუყვარვარ და ძალიან სასიამოვნოა როცა ასე გელოდებიან. დღეში ათასჯერ გწერენ და გირეკავენ რომ ნელა გადის დრო და როდის გათენდება ნეტა ხვალინდელი დღე. ვიცი აეროპორტში რომ გამოვალ უამრავი ადამიანი დამხვდება, იმიტომ რომ ბევრი აპირებს მოსვლას და როგორც ყოველთვის ატყდება კივილი, წივილი, ხვევნა, კოცნა. თუმცა ამ დროს ვშეშდები და ვერ ვხატავ ემოციებს, მეც მინდა ვიკივლო და ემოციებისგან დავიცალო, მაგრამ როგორც ყოველთვის ალბათ ათი ადამიანი ერთად დამიწყებს კითხვების დასმას, ჩანთების გამორთმევას და წესივრად ვერაფერს გავიგებ. არ მიყვარს ის პირველი აურზაური, მაგრამ მახარებს მერე როცა ვიხსენებ.

რა შეიცვალა:

მოსკოვში ჩამოვედი როგორც რუსეთის მოქალაქე და ვბრუნდები ორმაგი მოქალაქეობით. :დ

ჩამოვედი დეპრესიებში, ვბრუნდები კარგი განწყობით, დალაგებული აზრებით და საღი გონებით.

გარეგნულად შევიცვალე, თმის ფერი, ვარცხნილობა და ჩაცმულობის სტილიც კი. :დ (თმის ფერს ისე ხშირად ვიცვლი, რომ ჩემ უახლოეს დაქალს აქედან რომ ვკითხე რა ფერის თმა მაქვსთო დაზუსტებით ვერ მიპასუხა :დ)

აქაურ ჩემ ძველ მეგობრებს კიდევ ახლები დაემატათ და ახლა უკვე ჩემი შორეული მეგობრების წრე უფრო გაფართოვდა.

პირად ცხოვრებაზეც შემეცვალა აზრი და გადავწყვიტე ჩამოსვლის შემდეგ ცალკე გადავიდე საცხოვრებლად, თუმცა მამაჩემის თანხმობა დამჭირდება, უფრო სწორედ უნდა ავუხსნა რომ ასეა საჭირო და უკვე დროა შევეჩვიო დამოუკიდებელ ცხოვრებას და იმედი მაქვს გამიგებს, პრობლემას არ შექმნის, იმიტომ რომ მაინც გადავალ და ჯობია ეს მოხდეს მშვიდად. დედაჩემთან რომ განვიხილე ეს თემა მოიწონა და ეს ჩემთვის მნიშვნელოვანი იყო.

მგონი ვიზრდები, დედაჩემი მეუბნება პატარა კი ნუ გგონია შენი თავი მალე 22ს ხდებიო :დ. არადა 18 წლის გოგოს შეგრძნებები მაქვს ხოლმე და ისე ვიქცევი თითქოს პატარა ვარ, მაგრამ არც 22ა ბევრი, ხომ მასეა? :დ

ხვალ ვუბრუნდები ჩემ საყვარელ თბილისს და ჩემ საყვარელ ხალხს, საგრძნობლად შეცვლილი და იმედი მაქვს იქ ისევ პატარა ბავშვად არ გადამაქცევენ თავიანთი ყურადღებით და მოვლით, რაზეც უარს ვერ ვიძახი და შედეგად თავი პატარა მგონია. იმედი მაქვს ერთ თვიან ალკოჰოლის ზღვაში არ გადავვარდები და მალევე ჩავდგები “კალაპოტში” და დავუბრუნდები წესივრად ბლოგსაც და რამე ახალს და საინტერესოს დავიწყებ. ^^

ახალ გაღვიძებული, ცალი თვალით შესცქერი ოთახს და ვერ ხვდები გძინავს, სიზმარს ხედავ თუ გაიღვიძე და იქვე ხარ სადაც გუშინ ათხოვე ბალიშს თავი. მეორე თვალს ახელ და ის სიზმარი, რომელიც ნახე წამში ქრება გონებიდან და გგონია ისევ არაფერი გესიზმრა და უბრალოდ შავ და ღრმა ნახატს უყურებდი.  ჯერ არ გახსოვს ვინ ხარ, სად ხარ ან აქ რა გინდა, მაგრამ მარცხნივ მდებარე, მკერდის ქვედა ადგილი გიმძიმებს სუნთქვას _ მგონი ისაა, გულს რომ ეძახიან, მაგრამ არც ეგ გახსოვს ზუსტად. ხუჭავ თვალებს და ცდილობ ჩაიძირო საკუთარ თავში, გამოფხიზლდე და დაუბრუნდე იმ გარემოს, რომელიც გიმძიმებს სუნთქვას.

იძირები, გაუცნობიერებლად აგრძელებ ძილს და ხედავ სიზმრას… ვიღაც გოგოა, რომელიც ძალიან გგავს, გიყურებს გამრჭოლი მზერით და გულიანად დაგცინის, შენ კი ვერ ხვდები რა აცინებს და საერთოდ რატომ გგავს ასე… გოგო ჩერდება და მის უაზრო სიცილს, უეცრად საშინლად სერიოზული და ოდნავ გაბრაზებული სახე ანაცვლებს, რომელიც ზიზღით გიყურებს და ზედა ტუჩს ძაბავს თითქოს და რაღაც უნდა თქვას, მაგრამ არ გამოსდის _ შეშინებული უყურებ და კანკალი გიტანს, ახლა ხვდები რა საშნელებაა იმ ადამიანის თვალებში ჩაიხედო რომელსაც ეზიზღები, მაგრამ მაგაზე უარესი საშინელებაა როდესაც ვერ ხვდები ამ ზიზღის მიზეზს და თავში ათასი აზრი გიტრიალებს თუ რას შეეძლო გამოეწვია ამ გოგოს გამწარება. შიშმა ისე გამოგიშრო ტუჩები რომ გაანძრიო სისხლი წამოგივა. ეს გოგო კი ხან იცინის და ხან გაბრაზებული გიყურებს. შენ ზიხარ ოთახში, სადაც თეთრი კედლებია და სკამი შუა ოთახში დგას, გოგო დაგტრიალებს და ყოველ შემოვლაზე სახის გამომეტყველება ეცვლება, შენ კი ამდენი ტრიალისგან უკვე თავბრუ გეხვევა და საშინელი თავის ტკივილი გჭრის. გინდა იტირო, ცდილობ დაძაბო თვალები, რომ წამოგივიდეს ცრემლი, იქნებ შეეცოდო ამ გოგოს და გაგიშვას, შენ  ხომ არაფერი დაგიშავებია მისთვის. მერე კი ეს გოგო მრავლდება და შენი საკუთარი თავით ივსება ეს თეთრი და პატარა ოთახი, ყველგან შენ ხარ მაგრამ გვერდიდან უყურებ ყველაფერს, შენ ხარ მაგრამ ყველა მათგანს განსხვავებული სახის გამომეტყველება აქვს, ზოგი იცინის, ტირის, ყვირის, იღიმება, გაბრაზებულიაა… გაგიჟებს ეს ყველაფერი თავს ვერ იკავებ და ცდილობ იკივლო, მაგრამ ხმას ვერ იღებ, ცდილობ გაიქცე მაგრამ ვერ მირბიხარ, იმიტომ რომ მთელი ოთახი გადატენილია შენივე სახეებით, თავს ძალას ატან და ხტები… ხტები და ხვდები რომ ისევ იქ ხარ სადაც ათხოვე წუხელ ბალიშს თავი, გახსოვს ვინ ხარ, სად ხარ და აქ რა გინდა, აღარც სუნთქვა გიჭირს…  იღიმები და უბრალოდ გიხარია რომ ის საშინელება უბრალოდ მორიგი კოშმარი იყო, ახლა კი ადგები წყალს მოუყვები და დაგავიწყდება…