KikitoLand

ყველა ადამიანს აქვს სუსტი წერტილი,ზღვარი ან თუნდაც მტკივნეული რამ, რეზეც თითი არ უნდა დააჭირო, რომ უარესად არ გაუღრმავო ჭრილობა, მითუმეტეს როდესაც მეგობარი ხარ. როდესაც ვიცი რომ რაღაც ადამიანს არ სიამოვნებს, იმას ვერ ვეუბნები, არა იმიტომ რომ ძალიან კეთილი და კარგი  ვარ, უბრალოდ მერე მეთვითონ უხერხულად და ცუდად ვგრძნობ თავს.

როდესაც პატარები ვიყავით უამრავი მეგობარი ხომ გყვავდა, მაშინ ყველა ჩვენიანი გვეგონა და ყველა უანგაროდ იყო ჩვენს გვერდით, მაგრამ ვიზრდებით და  ჩვენი წრეც იზრდება, ამ უზარმაზარი რიცხვიდან კი რატომღაც მხოლოდ რამოდენიმეა ნამდვილი. ამ უზარმაზარმა რიცხვა დაიწყო დაყოფა, ნაცნობებად, ახლობლებად, „არამეგობრებად“, ნამდვილ მეგობრებად, თითქოს ყველას მიენიჭა თავის კუთხე. მაგრამ დრო გადის და სულ უფრო ახალი სახეები შემოდიან ცხოვრებაში, რომლებზეც გგონია, რომ დიდი ხანია იცნობ, მაგრამ სინამდვილეში ახალი ხალხია ცხოვრებაში, უბრალოდ გგვანან რაღაცით და გინდა, რომ შენს გვერდით იყვნენ და ამ ხალხს ძალიან ვაფასებ.

მაგრამ მე დამღალეს „არამეგობრებმა“, მე ვიცი ვინც არიან ესენი ჩემს ირგვლივ, მაგრამ ვერ ეტყვი, რომ მათში ეჭვი გეპარება, უცინიხარ, უსმენ, ზოგჯერ უყვები კიდეც, მაგრამ არ არიან ნამდვილები. იმდონემდე გადააჭარბა ამ არამეგობრების რიცხვმა, რომ უკვე ვერ ვუძლებ, მწერენ – არ ვპასუხობ, მათზე გაფიქრებაც კი მზარავს. საერთოდ არ მინდა მათ არსებობაზე ფიქრი, არ მინდა გახსენება, რომ მათი სიტყვები, სადღეგრძელოები, სურვილები – ყველაფერი ტყუილი, და ცარიელი სიტყვებია. როდესაც ეს რამოდენიმე ადამიანი იყო, მაშინ ბევრად უფრო ადვილი იყო ამ ყველაფერთან შეგუება, მაგრამ როდესაც ეს მთელი არმია გახდა, აუტანელია.

მე არ მწამს მეგობრის, რომელსაც ერთი წუთი არ აქვს, რომ მოგიკითხოს და როდესაც გნახულობს ან შენ კითხულობ, თავს იგიჟებს, რომ ძალიან ენატრები და თითქოს ძალიან აინტერესებს შენი ამბები.

მე არ მწამს იმ მეგობრის, რომელიც მიდის  დაბადების დღეზე, იქ თვრება, უამრავ ტყუილ სადღეგრძელოს იძახის და ყველა უყარს, მაგრამ მერე თვეები არ ახსენდები.  ან ახალ გაცნობილ ხალხს „ნივიჟუებს“ ურტყავს შეხვედრის დროს, არადა რამოდენიმე დღის წინ ძამიკო და დაიკოები იყვნენ.

მე არ მწამს მეგობრის, რომელიც მხოლოდ საკუთარ თავზე გელაარაკება, და როდესაც იწყებ შენი ამბის მოყოლას, ერთი სული აქვს, რომ გაჩერდე, ამოისუნთქო და მაგან ჩასვას სიტყვა, რომ გააგრძელოს თავის თავზე ლაპარაკი, ისე რომ ვერ ხვდები რა მოხდა, ეხლა მე არ ვალაპრაკობდი? მაგრამ არაფერს ეუბნები, უსმენ და ფიქრობ რომ ის ზუსტად იმ არამეგობრების კატეგორიას ეკუთვნის.

მე არ მწამს მეგობრების და იმ მოლოცვების, რომლებსაც დღესასწაულებზე ვისმენ ან ვკითხულობ მესიჟებით თუ სკაიპით, რომელიც უხვი რაოდენობაა და ყველა დაკოპირებული, უბრალოდ მოვალეობის მიზნით. ჩემთან არავითარი მოვალეობა არ გაქვთ, ამიტომ შეგიძლიათ ის დაკოპირებული ლექსები, მოლოცვები სხვას გაუგზავნით და მე გამომტოვოთ.

მე არ მწამს მეგობრის და საერთოდ იმ ადამიანის (ასე არამარტო მეგობრები იქცევიან ჩემთან), რომელიც მკითხულობს, აინტერესებს უეცრად რას ვაკეთებ, რას ვსაქმიანობ, ხომ ყველა კარგად არის ოჯახში, რატომ არ გავდივარ და ბოლოს თხოვნას აყოლებს. შეგიძლიათ თავიდანვე მითხრათ ის რაც გინდათ ყველანაირი შესავლის გარეშე და ამდენი არ იწვალოთ.

მე არ მწამს იმ მეგობრის, რომელსაც ერთხელ სთხოვ ესე აღარ გააკეთო ან აღარ თქვა, და მეორე დღეს იგივეს აკეთებს და ბოლოს შეიცხადებს, რომ არ უნდოდა და დაავიწყდა შენი თხოვნა, არადა სპეციალურად აკეთებს და შენ უკვე აღარაფერს ეუბნები, იმიტომ რომ იცი, რომ ეს ის არ არის.

ალბათ უამრავი რამის ჩამოთვლა შემიძლია, მაგრამ აღარ გავაგრძელებ, უბრალოდ ჩემო „არამეგობრებო“ ძალიან დამღალეთ თქვენი ორგულობით და აფერისტობით, რათქმაუნდა ამას პირში არ გეტყვით არავის, მაგრამ ბევრი ვინც წაიკითხავს თავის თავს აღმოაჩენს და არ შეიმჩნევს, თან მომწერს რომ თვითონაც ვერ იტანს ასეთ ხალხს, აა შეიძლება ამის მერე აღარც მომწერონ, უბრალოდ თქვენ აქ არ შემოსულხართ და არაფერი წაგიკითხავთ, ეს მხოლოდ ჩვენი საიდუმლო იქნება.

მადლობა იმ მცირე რაოდენობას, რომლის მეგობრობაში ეჭვი არასოდეს შემპარვია და ნამდვილები არიან, ალბათ მეტი არც არის საჭირო, მაგრამ მე კიდევ უამრავ ადამიანს გავიცნობ, აქიდან უამრავი გახდება ჩემი „არამეგობარი“, უამრავი საერთოდ გაქრება, მცირე რაოდენობა კი შეიძლება ნამდვილი აღმოჩნდეს. ამ მცირე ახალი რაოდენობისთვის კი ღირს ალბათ დანარჩენის მოთმენა.

მაპატიეთ ვისაც გაწყენინეთ ამით, მაგრამ უბრალოდ ყველაფერს უნდა ჰქონდეს დასასრული.